BOAZ, MIJN SCHADUW IS NIET MEER....

en wat wordt hij gemist....

300_boaz_en_zoran_in_de_tuin.jpg

Mijn grote vriend, mijn schaduw en mijn allerliefste boef Boaz is in december overleden. De Duitse draadhaar, de hond met de licht gekleurde vacht is Boaz. De andere hond is onze korthaar Zoran, jonger dan Boaz....

300_057_1_boaz_1.jpg

Julle begrijpen dat ik daar heel veel moeite mee had. Wat hield ik van die haarbal! Tsjonge.... en nog!

Hij had sinds kort epileptische aanvallen, ze kwamen vaker en werden heviger, 11 december kreeg hij een grote aanval en hield het op... Gelukkig waren wij er bij, Zoran ook...Boaz was 10 jaar. Ik hoef jullie niet te zeggen hoe we hem missen, Zoran ook....en dat wij er weken last van hadden....ik nog steeds....nog steeds kijk ik waar hij is. Hij was altijd naast, voor of achter me, aan mijn voeten of hij leunde tegen mijn benen. Was er altijd bij als ik met de vogels bezig was, hij wilde niets missen en hij vond alles goed. 

Iedere morgen maakte hij me wakker met zijn natte baard over mijn gezicht...bah!...maar ik werd wel iedere morgen blij wakker, wat mis ik dat nu iedere morgen. Hij was echt mijn hond, Boaz en ik hadden iets samen....

300_imag0380.jpg 

 

Het slijt en het komt goed. Het hoort erbij, ik ben wel heel blij dat Zoran er is, want na 38 jaar honden, is zonder hond, voor mij geen optie. Ik hoef niet te zeggen dat Zoran nu gruwelijk verwend wordt.....en hij, Zoran mist hem ook heel erg. Hij is nooit alleen geweest en moet nu echt zijn draai weer vinden. Is nog aanhankelijker dan hij al was.....een lekkere kroeler...vinden wij niet erg..