VIDEO EN ARTIKEL OVER DE ROOFVOGEL WORKSHOP VAN DE VALKENIERSHOF!

Valkeniershof in de zomerkrant van de PZC.

Arend Bo kijkt boos, Uiltje is liever.

Half in de polders bij IJzendijke gloeit de warmte tussen de net gedorste velden.
Meteen bij binnenkomst op het terrein van de Valkeniershof zie ik de eerste roofvogels. Prachtige kopjes kijken me indringend aan. De vogels genieten duidelijk van de zon. Het is een prachtig gezicht.

slechtvalk

foto Joke Hoorn

Marina Bliek, valkenier in hart en nieren, verwelkomt ons hartelijk en verwijst ons door naar de achterkant van het terrein. Vanuit de verte hoor je de vogels kwetteren en roepen. Op het grasveld, omringd door bomen, staan negen vogels: de valken op een blok (een paal met een plateau), de andere dieren op een sprenkel (een soort tak). Nieuwsgierig kijken ze in het rond, wachtend op wat er komen gaat. Een grote vogel roept vrolijk naar Marina. "Schreeuwlelijk Harrie is een Europese buizerd, die weet dat hij zo mag vliegen", vertelt ze tijdens haar voorstelrondje. "En dit is Uiltje, een heel lief kerkuiltje. Ze is lekker zacht en goed benaderbaar."

Marina vertelt iets over alle vogels, en over hun achtergrond. Zo leer ik dat boeren graag kerkuilen in hun schuur hebben: die jagen op de muizen. En dat alle vogels van Marina een eigen karakter hebben. "Dat is ook zo mooi aan deze beestjes, ze hebben ieder hun eigen wil."

Marina’s zintuigen staan altijd op scherp, vertelt ze, en dat is te merken. Soms kijkt ze naar een plek in de bossen waaraan de meeste mensen niets zou opvallen. "Als valkenier moet je altijd goed kijken wat er om je heen gebeurt. Het blijven wilde dieren en ze reageren ook op die manier op hun omgeving."

klauwen Europese oehoe

foto Jos Haddeman

Het is een enkele keer gebeurd dat de vogels zijn weggevlogen. Maar dat heeft, zoals alles in de natuur, altijd een reden. "Meestal schrikken ze van bijvoorbeeld een hond of dreigend onweer." De vogels komen altijd weer terug. "Ze zijn in gevangenschap geboren", vertelt Marina. "Dit is hun wereld."

Toch zouden ze in de ’echte wereld’ wel overleven, denkt Marina. "Hun natuurlijke instincten zullen ze nooit verliezen."

Na de uitgebreide uitleg is het tijd om vogels vast te houden. Iedereen krijgt een leren handschoen. Als eerste wordt Uiltje van haar blok gehaald. Ze springt enthousiast op Marina’s handschoen en wordt vastgeknoopt met de valkeniersknoop. "Waar je ook komt, alle valkeniers gebruiken deze knoop om hun vogels vast te maken.."


Alle bezoekers krijgen een vogel op hun handschoen. Het eerste half uur kijk ik rustig toe, maar dan ben ik aan de beurt. Marina zet Bo, een steppearend, op mijn handschoen. De enorme vogel kijkt me recht in de ogen. Door zijn fronsende ’wenkbrauwen’ lijkt het alsof hij heel boos is. Na een minuutje houd ik het niet meer vol. Te eng, naar mijn mening. Gelukkig ben ik niet de enige. De jongen die na mij Bo op z’n hand krijgt, is ook niet echt op zijn gemak. Maar de meeste mensen genieten van de vogels om hen heen. Het is een hele ervaring om zo’n mooi beest van zo dichtbij te zien. Na Bo ga ik voor Uiltje. Die is meer van mijn kaliber. Het lieve snoetje kijkt me vriendelijk aan en de patronen op haar verendek doen me denken aan een tijgervachtje.

kerkuil

foto Jos Haddeman


Na uitgebreid gekeken en gevoeld te hebben, gaan we over naar het echte werk: het vliegen. Harrie, de Europese buizerd, zit al minutenlang te roepen en krijgt eindelijk z’n zin. "Dit is één van mijn eerste vogels", vertelt Marina, die daarna uitlegt hoe je de vogel in beweging krijgt. "Hou je handschoen goed omhoog en roep dan: hee!"

De vogel vliegt sierlijk op Marina af en eet een kippenpootje uit haar hand. De rest van de groep volgt enthousiast, hoewel sommigen nog een beetje angstig zijn. "Ik hou totaal niet van dat gefladder", merkt een vrouw eerlijk op. Een half uur later staat zij met haar handschoen omhoog om de buizerd op te vangen. Marina: "Dat is ook zo leuk aan dit beroep, je ziet mensen hun grenzen verleggen." Marina is van af jongs af aan al gefascineerd door roofvogels, geeft ze aan. Twintig jaar geleden ging ze zich meer verdiepen in de valkerij. "Het is een select wereldje waar je moeilijk binnenkomt. Je moet ook goed nadenken voordat je eraan begint." Naast jagen en het geven van recreatieve workshops helpt Marina ook kinderen en volwassenen met een beperking. "Zo laat ik blinde mensen kennis maken met vogels, een fenomeen dat ze eigenlijk niet kennen." Op die manier probeert Marina mensen bewust te maken van de natuur en anders te laten kijken naar vogels. "Valkerij is niet zomaar een hobby, het wordt je levensstijl."

Auteur: Adriënne van der Werf.

steppearend Bo

foto Jos Haddeman


Hieronder de link naar de video.

http://www.pzc.nl/video/article11559159.ece


Video Guido van der Heijden